تک جمله: زادگاه یک مشت خاک در چار چوب جغرافیا بیش نیست اما من عاشق این مشت خاکم.

پست قبل یعنی حریف رو یادتون هست. داشتم فکر می کردم ایران هم همیشه با حریف ضعیف سنجیده میشه. مثلا میگن بزرگترین کارخانه ساختن فلان چیز در خاور میانه رو ما داریم یا ایران جز بهترین تیمهای فوتبال اسیاست یا موارد مشابه دیکه. یکی نمیاد بگه عزیز دل آسیا درسته  بزرگه ولی فوتبالش وضعش خوب نیست اگه مردش هستی برو با دنیا خودت رو مقایسه کن.

شاید این توهم بهترین بودن در دنیا باید در ما یه جور اغنا بشه و به این سبک ارضا میشه. درسته همه ما از این نوع خبرها خوشحال میشیم ولی دقت کردید این خبرها موجب هیچ بهبودی در وضع ما نمیشه و گاه موجب میشه روز به روز عقب رفت کنیم. اگه سقف اهدافمون بلند باشه و رقیبمون قوی باشه سعی می کنیم که بهش برسیم و برای رسیدن از پا نمی نشینیم و این موجب تعالی ما میشه.

متاسفانه ایران در لیستهای برتر هست که گاه بسیار فضاحت باره. با آرزوی بهتر شدن ایران.

پی نوشت: چون ایران دوست دارم این حرف رو می زنم آدم باید با خودش صادق باشه و عیبهای چیزی رو که دوست داره ببینه.