دنیا در قرن بیستم و حالا قرن بیست ویکم در هیچ تنکولوژی پیشرفت نکرده باشد در ارتباطات حرف اول را می زند. ابزارهای مختلف در این قرن اخیر موجب شده که انسانها فاصله ها را کوتاه کنند و انسانی در این طرف کره خاکی است با آدمی در آن طرف کره خاکی به راحتی در ارتباط باشد. انسانها ابتدا با تلگراف بعد تلفن و رادیو تلویزیون و حالا با موبایل و اینترنت فاصله ها را از بین برده اند. اما این ابزار تکنولوژی به مزاق خیلی ها خوش نیامده است زیرا موجب شده آگاهی افراد نسبت به مسائل در اطرافشان بیشتر شود و این برای بعضی ها نا خوشایند است چون منفعتشان در عدم آگاهی افراد است.
واقعیت این است که در این دنیا ارتباط من شش وهفت ماهی است که تلویزیون نگاه نمی کنم اس ام اس هم نمی دهم و تنها وسیله ارتباطی من هم اینترنت شد. که در آن خیلی از سایتها از جمله  face book  فیلتر است و نمی شود وارد آنها شد و این چند روز هم ورود به سیستم Gmail سخت شده و یکی از بازوهای ورود به بازار اطلاعات من محدود شده است. عصر عصر اطلاعات است اما آنقدر وسایل ارتباطی من محدود شده که اگر این وبلاگ نبود که مطمئن نیستم  ورود به سیستم بلاگر هم دچار مشکل نشود من مجبور بودم با دود به دیگر دوستان خبر زنده بودنم را می دادم.