بی هدف در وبلاگها می گشتم که نوشته جالبی درباره مردگان نظرم را جلب کرد .نوشته بود
چه مهمانان بی دردسری هستند،مردگان...
نه به دستی ظرفی را چرک میکنند
نه به حرفی دلی را آلوده، تنها به شمعی قانع اند
واندکی سکوت
من به این جمله معتقدم که مرده ها از زنده ها بی آزارترند. نه کاری می کنند که ضرر آن شامل حال ما شود و نه حرفی می زنند که به قول نوشته بالا دلی را آلوده کند ساکن با نگاه سرد و سربیشان انتظاری به جز یک یادآوری از خوبیهایشان ندارند که اگر نکردیم توان گلایه وشکایت از ما را نیز ندارند. حالا ما زنده ها از این مردگان می ترسیم و شبها جرات نمی کنیم از جلوی درب قبرستانی گذر کنیم زیرا فکر می کنیم منزل مردگان است. اما همین ما نوعی در میان زندگانی که هر روز با افعال و اعمال و زبانشان به ما گزند می رسانند زندگی می کنیم و از آنها هراسی هم به دل راه نمی دهیم.