شادی جان منظور نظرش  شعر نظامی بود. راستش من لیلی و مجنون نظامی ر. خیلی دوست دارم ولی مدتیست نخوانده ام. به همه افراد توصیه می کنم که حتما بخوانیدش آنقدر این کتاب شاعرانه و لطیفست که حدی ندارد. روایت داستان گویی آن، بیان رسا و لطیفش زیباست. خب  تبلیغ نظامی بسه.

از لطف شادی ممنون که موجب شد دم رفتن هم سری به شعر نظامی بزنم و هم سری به شعر جامی.

راستی برای همه شما آرزو می کنم که وردتون این باشه.

گرچه ز شراب عشق مستم

عاشق تراز این کنم که هستم

شعر رو در ادامه بخونید.


چون رایت عشق آن جهانگیر شد چون مه لیلی آسمان گیر
هرروز خمیده نام تر گشت در شیفتگی تمامتر گشت
هر شیفتگی کز آن نورداست زنجیر بر صداع مرد است
برداشته دل ز کار او بخت درمانده پدر به کار او سخت
می‌کرد نیایش از سر سوز تازان شب تیره بردمد روز
حاجت گاهی نرفته نگذاشت الا که برفت و دست برداشت
خویشان همه در نیاز با او هر یک شده چاره‌ساز با او
بیچارگی ورا چو دیدند در چاره‌گری زبان کشیدند
گفتند به اتفاق یک سر کز کعبه گشاده گردد این در
حاجت گه جمله جهان اوست محراب زمین و آسمان اوست
پذرفت که موسم حج آید ترتیب کند چنانکه باید
چون موسم حج رسید برخاست اشتر طلبید و محمل آراست
فرزند عزیز را به صد جهد بنشاند چو ماه در یکی مهد
آمد سوی کعبه سینه پرجوش چون کعبه نهاد حلقه بر گوش
گوهر به میان زر برآمیخت چون ریگ بر اهل ریگ می‌ریخت
شد در رهش از بسی خزانه آن خانه گنج گنج خانه
آندم که جمال کعبه دریافت دریافتن مراد بشتافت
بگرفت به رفق دست فرزند در سایه کعبه داشت یکچند
گفت ای پسر این نه جای بازیست بشتاب که جای چاره سازیست
در حلقه کعبه کن دست کز حلقه غم بدو توان رست
گو یارب از این گزاف کاری توفیق دهم به رستگاری
رحمت کن و در پناهم آور زین شیفتگی به راهم آور
دریاب که مبتلای عشقم و آزاد کن از بلای عشقم
مجنون چو حدیث عشق بشنید اول بگریست پس بخندید
از جای چو مار حلقه برجست در حلقه زلف کعبه زد دست
می‌گفت گرفته حلقه در بر کامروز منم چو حلقه بر در
در حلقه عشق جان فروشم بی‌حلقه او مباد گوشم
گویند ز عشق کن جدائی کاینست طریق آشنائی
من قوت ز عشق می‌پذیرم گر میرد عشق من بمیرم
پرورده عشق شد سرشتم جز عشق مباد سرنوشتم
آن دل که بود ز عشق خالی سیلاب غمش براد حالی
یارب به خدائی خدائیت وانگه به کمال پادشائیت
کز عشق به غایتی رسانم کو ماند اگر چه من نمانم
از چشمه عشق ده مرا نور واین سرمه مکن ز چشم من دور
گرچه ز شراب عشق مستم عاشق‌تر ازین کنم که هستم
گویند که خو ز عشق واکن لیلی‌طلبی ز دل رها کن
یارب تو مرا به روی لیلی هر لحظه بده زیاده میلی
از عمر من آنچه هست بر جای بستان و به عمر لیلی افزای
گرچه شده‌ام چو مویش از غم یک موی نخواهم از سرش کم
از حلقه او به گوشمالی گوش ادبم مباد خالی
بی‌باده او مباد جامم بی‌سکه او مباد نامم
جانم فدی جمال بادش گر خون خوردم حلال بادش
گرچه ز غمش چو شمع سوزم هم بی غم او مباد روزم
عشقی که چنین به جای خود باد چندانکه بود یکی به صد باد
می‌داشت پدر به سوی او گوش کاین قصه شنید گشت خاموش
دانست که دل اسیر دارد دردی نه دوا پذیر دارد
چون رفت به خانه سوی خویشان گفت آنچه شنید پیش ایشان
کاین سلسله‌ای که بند بشکست چون حلقه کعبه دید در دست
زو زمزمه‌ای شنید گوشم کاورد چو زمزمی به جوشم
گفتم مگر آن صحیفه خواند کز محنت لیلیش رهاند
او خود همه کام ورای او گفت نفرین خود و دعای او گفت