دیروز روز حافظ بود. از عدم معرفت من است که پاسداشت این شاعر گرانقدر به تاخیر افتاد به بزرگواری خود ببخشید که دیروز یادی از او نکردم. به یاد او شعر از دیوانش را می اورم تا مقبول طبع بیفتد.

واعظان کین جلوه در محراب و منبر می کنند
                                   چون به خلوت می روند آن کار دیگر می کنند
مشکلی دارم ز دانشمند مجلس باز پرس
                                         توبه فرمایان چرا خود توبه کمتر می کنند
گوئیا باور نمی دارند روز داوری
                                      کین همه قلب و دغل در کار داور می کنند
یارب این نو دولتان را بر خر خودشان نشان
                                      کین همه ناز از غلام ترک و استر می کنند
ای گدای خانقه برجه که در دیر مغان
                                        می دهند آبی که دلها را توانگر می کنند
حسن بی پایان او چندان که عاشق می کشد
                                 زمره ی دیگر به عشق از غیب سر بر می کنند
بر در می خانه ی عشق ای ملک تسبیح گوی
                                              کاندر آنجا طینت آدم مخمر می کنند
صبحدم از عرش می آمد خروشی عقل گفت
                                    قدسیان گویی که شعر حافظ از بر می کنند