24 مرداد 88 اولین روزی بود که با دنیای وبلاگ نویسی اشنا شدم اولین پستم را  در وبلاگ دست نوشت در بلاگفا نوشتم و شما می توانید آن را در این ادرس http://parshkooh.blogfa.com/ ببینید.

در این پنج سال دوبار اسباب کشی کردم از بلاگفا به بلاگر و اخرش به پرشین بلاگ هر سه در امتداد هم بودن و پستهای انها رو در همین وبلاگ می توانید بخوانید.

در این مدت دوستان زیادی از نوع مجازی یافتم انهای که من را علنی خواندن به نقد کشیدن یا موافقتشان را اعلام کردن یا بی نظر بودن. بسیارشان دوره ای همراه نوشته های من بودن و الان برگشته اند به دنیایی حقیقیشان. عده ای هم باز هم دوره ای بودن و دنبال نوشته و علاقمندی دیگری در این دنیایی مجازی رفتن و یادشان رفت اینجا را نیز روزی می خوانند. بعضی ها هم هستند هنوز می خوانند و بودنشان دلگرمی برای من است با اینکه این روزها کم رنگند.

این کمرنگی را به خصوص وقتی پست تست روانشناسی را گذاشتم متوجه شدم. برایم جالب بود پستی که گذاشتم بعد از چندین روز هیچ کامنتی نداشت. همین باعث شد برای سالگرد وبلاگم شیطنت کنم من اصلا قصد بستن وبلاگ را نداشتم می خواستم بازی وبلاگی راه بندازم و از همه شما یک جمله خدا حافظی بگیرم و بعد به رای گیری بگذارم و به برنده جایزه ای بدهم اما این شیطنت درس خوبی بود. 

گفتم درس, درسی که گرفتم این بود وقتی سوالی به این نحوه می پرسی کسی سوال رو نمی بیند همه رفتن و بستن وبلاگ رو می بینن.

درس دوم این که دوستان وبلاگی من مدتیه کمرنگ شدن و فکر کنم خیلی درگیر زندگی هستن.

درس سوم یاد گرفتم برای خودم بنویسم راستش خواننده هایم چند وقتی است که  وبلاگم را نمی خوانند یا دیر به دیر می خوانند واقعیت این است که دلگیر نیستم قبلا دلگیر میشدم (اعتراف می کنم قبلا اگر این اتفاق می افتاد ناراحت میشدم) و حس می کنم به بلوغ نوشتن رسیده ام که باید برای خودم بنویسم نه برای دل خوانندگانم.

پی نوشت1: راستش می خواستم اسم دوستانی رو بیارم که اینجا رو یه زمانی می خونند بعد ترسیدم اسم کسی رو جا بزارم پس خودتون کمک کنید اسم دوستانی که اینجا رو می خونند در کامنتها بزارید تا لیست دوستان من کامل بشه به بیشترین اسامی جایزه به رسم یاد بود داده می شود. 

پی نوشت2: خوشحالم که خواننده خاموش هم دارم اسمتون رو نیاوردم چون دوست داشتید خاموش باشید.