فکر می کنم ادم راحت می تونه دلی رو به دست بیاره این قدر ساده که گاهی با بودنش گاهی با لبخند زدنش گاهی با حرف زدنش حتی گاهی با سلام کردنش.

لازم نیست ادم کاسب کارانه با دوست داشتن برخورد کنه. فکر می کنم اگه ادمهای زیادی رو دوست نداشته باشیم نمی تونی دوست داشتنی باشیم. دوست داشتنی بودن به این معنا نیست که یه نفر فقط دوستت داشته باشه بلکه وجودت موجب شادی دلهای میشه که نبودت رو حس کنن. به نظرم دلهای که شادی دلهای دیگر رو درک نمی کنند سنگدل شدن. 

نظر شخصیم اینه ادمها به دوست داشته شدن بیشتر از دوست داشتن نیاز دارن اما برای اینکه دوست داشته بشن باید دوست بدارن. دوست داشتن خیلی راحته وقتی ادمها رو دوست داریم وقتی بذر محبت رو تو سینه ادمها می کاریم حتی اگه نخوایم درخت عشق سر میکشه بزرگ میشه. حتی گاهی تو شورزاره دل یه سنگدل باشه اما  این بذر دوست داشتن راه خودش رو بلده  وفتی که بی دریغ می کاریمش اونجا نه ولی یه جای دیگه سر بر می کشه و قد می کشه

پی نوشت: یه سوال اگه دو گزینه برای انتخاب همراه زندگیتون داشتید کدوم رو بر می گزیدید. کسی که دوستتون داره و شما دوستش ندارید یا کسی رو که دوستش دارید و دوستتون نداره.